تُرنه هاته ای بَفم وا نشق پُر چین اِز دِلِت وا پَلات، ای نم به ری شونت به سی ری خوش گِلِت   ای نشینم پا دلت، درداته ای چینُم به خوم بَستِکونا دوشه ای یارم، نِشونم ور کِلِت        

اِخوی تا به کِی هِی بِدونُم ز پِیت نَرَمنُم ز مالت دلم منده تِیت   نَهِشتی به زون تا دِراهِن تیام هَمِس گُهرته یا که آویده گِیت      

اِخوی تا به کِی هِی بِدونُم ز پِیت  نَرَمنُم ز مالت دلم منده تِیت نَهِشتی به زون تا دِراهِن تیام  هَمِس گُهرته یا که آویده گِیت   برگردان به فارسی به درخواست دوستان: «می خواهی تا به کی همواره بدوم دنبالت - فراری ام مده از در خانه ات، دلم مانده در پیشت - نگذاشتی به زبان تا در بیاید چشماهایم - همیشه نوبت، نوبت تو و فرصت، فرصت توست.» )گهره و گی دو واژه مترادف و هم معنی به چم و معنای نوبت،فرصت ، دفعه، بار و ...)

در سرا شیبی کینو ، به تن صخره سخت به رخ برف سپیدی که دلش یخ بستهرد پاهای زیادی است بدون کالکخط سرخی است بجا مانده ز بالی خسته بر سر گردنه غیرت کهسار صفادر گذر گاه بلا دیده بیداد زمان سنگ چینی است به پا مانده ز غیرتمندانیادگاری است به جا مانده از آن تیر و کمان...  

...بز تله رو هد اما میش نه! دوبر نیارو مند پا تله اما بزگل رهدن منه تله سی چردن علفا کد بردا و میشون هم ز دینسون رهدن. میشون که نترستن خوسونه به تله وادارن ورستن و وستن وا تُر و گلو رهدن به لم. تا شون گله بسون رسید سه تاسون سر تیر مرد و حروم وابید. پنج تاسون هم شل و زهم دار اویدن که جلدی سراسونه برید. بنگ کرد به مرداس اوید به هیجارس... لاشاسونه اوردن به مال و بهر و براش سون کردن به هونه ها. دو لاشسون مند؛ مال به ره بید و رهرو پاییزی؛ یکی سون کواو کردن و خردن او یکینه زینه مرداس جلدی هیردس کرد. دیگه نهاد سر چاله و وا دنبه ها خوس یه غا هم روغن خش و تره کوهی خوو سهرس کرد. نمکسه سور گرهد و داری گرم و قرا و ترشی ناردون بس زید. سی بوس هم یه غا پر چویل به ریس رهد...پوستا گوسندونه مشک کن کندن سون بی؛ خوو و پاکیزه ششتسون و انگله هاسه سفت بست و گوشت سهر کردنه رهد منس و درسه وا تال رشتنی قُیُم بست...... مو یه تیم به سیخ کواو بید و گوشت خردن و یه تیم به کار زینه مرداس که یو چه کنه! زینه فهمست و ری کرد بم و گد: ستین! چته؟ ابینم تُر تیت هی تی مونه! گدم: ولا تا سوو چینون چی نیدم بی؛ هیم گوشتا سُ

مردم کهن و با فرهنگ بختیاری،در دامن دشت و کوهساران و طبیعت زاده، بزرگ شده و می بالیدند. زندگی خوش و دلپذیر و راحت خود را از محیط زیستی می دانستند که برآورنده ی همه خواست های مادی و معنوی آنان بود. آموخته بودند که طبیعت را همچون جان و خان و مان و فرزند خود دوست بدارند و از آن پاسداری کنند. آنها آموخته بودند که به اندازه و در حد مصرف تا جایی که به چرخه زندگی جانوران زیان و صدمه وارد نشده، از طبیعت و جانوران محیط زیست خود بهره برداری نمایند. این یک آموزه و دانش بومی بود. (گرچه اسلحه گرم و سرگرمی برخی انسان ها و به مرور زمان کار خود را کرد و نسل برخی جانوران را رو به انقراض کشاند!) هم چنین پرندگان را در موسم تخمگذاری و لانه سازی صید نمی کردند و به فرزندان یاد می دادند که لانه ی(چال) پرندگان را ویران نکنند و یا تخم آنها را بر ندارند تا زاد و تکثیر به رویه عادی صورت گیرد...کارد اخوی یا بال بازی یک آموزه ی فرهنگی، اقتصادی،انسانی و آینده نگرانه بود. به فرزندان خود آموخته بودند که اگر جوجه ای از لانه ی خود دور شد و یا به نحوی به دست آنها افتاد، رهایش کنند یا اگر جای لانه اش را می دانن

  پیشاپیش یلدا(شو درازه) موارک با!...شو درازه[1]، سرد و تاریک و زمند[2]تا که دید افتو درهده،[33] بار وند چاله گرمی نه به مال دل نهاد تش بلازی ترس شونه اشکناد بال چاله سینه چی تش زون گُشید دور یک گرده به گرما در کشید چنچنه ها و متل، وا دنگ و فنگ شو نه واداشته به سی دلهای تنگ شو نشینی بال چاله چه خشهگرمی انگشت سهرون ز تشه...-شب طولانی، شب یلدا[1]-خسته[2]- غروب کرده[33]  

شو یلدا(شو درازه) ... اسونا به شو اول زمستون(شو درازه) نیگدن یلدا؛ اگدن شو چله. سی شو چله رهدیم به مال. خوم و منوچر کر تاتم قرار ناهادیم که وا با یک هونه به هونه بگردیم. او زیر شولاری پاس بید و مو شولار شهری. مو جیو داشتم و هو بی جیو بید! منوچر گد: ستین یکی ز جیوات سی مو و یکیسون هم سی خوت! مو هم گدم: باشت! جیو چپم سی تو راست هم سی خوم... هونه دیمی بید که یه چی منه کوش پا چپم هده و رهده زیر کچه پام هی اچمنم! کوشمه کندم، دیدم گندم برشته و کلخنگن و ... به منوچر گدم: های کر جیو تو سیلا وابیده و چیات رهسستنه! منوچر گد: جیو مو؟ گدم: هیم جیو چپ مو که دادمس به تو که ... منوچر گد: ای به ناشادی! په مر نی بید بم بگوی که جیوت سیلاهه؟ بهر مو همسون رهسستنه؟ گدم: ندونم... اوید و دست ناهاد سر جیو مو و جیو خس و گد: ابینی! جیو تو تنگ و پره و ز مونه بدبخت شل و هالی! شانسم ز شو چله و گندم برشته هم وا روه به کوری؟ گدم: منوچر هر چه جم کردیم دیندا انشینیم و بهر سون اکنیم! غصه مخور گووم! منوچر یه تالی جست و بست سر مچ پا چپم و گد: ابندمس که هر چه رهسست نریزن به در تا دیندا اسو تاله

نشانی کتابفروشی های عرضه ی کتاب «از پوده تا پبده» در شهر های مختلف  1 مجتمع تجاری کوثر- طبقه زیرین موزه ی پبده 09138980090 2 اصفهان- چهارباغ کتابفروشی شهسواری کتابفروشی شهسواری 32217687 3 اصفهان چهار باغ کتابفروشی مشعل   4 فلاورجان- خیابان طالقانی کتابفروشی حافظ 37426613 5 فارسان- خ شریعتی- روبروی بانک صادرات کتابفروشی پیام 37223910 6 فارسان- خ شریعتی- روبروی بانک رفاه کتابفروشی اسدی   7 چلگرد- خیابان امام کتابفروشی دادور 37622661 8 ویلاشهر- خ معلم-روبروی خدمات مسکن حسین کتابفروشی اندیشه 32252907 9 یزدانشهر- بلوار مطهری- بین خیابات 3و2 غربی نوشت افزار محمد 42453577 10 اهواز- خ حافظ- بین خ سیروس و خ نادری کتابفروشی رشد   11 اهواز- زیتون کارمندی کتابفروشی جعفری   12 شهرکرد- خیابان سعدی- جنب سینما بهمن کتابفروشی رئیسی 32224476 13 شهرکرد- خیابان شریعتی-جنب بانک ملت- عصر قائم کتابفروشی عصر قائم 33341736 14